یادگاری

روز اول مــا گـروهـــان دو شــدیــم

وارد یـکــ زنـد گـــی نـو شـدیــــم

یـکــ گـروهـان که پـر از کـفتار بــود

پــر ز روبــاه و شـغـال و مـار بـــود …

  آن   حـسـن   که   یـکــ   لـر  بی  کله   بــود 

عـاشـق   سـنگ و  فـلوت  و  خـنده  بــود

مـحـو  آن    صـفـحـه  جـادو   بـــود   حـسن 

تـــو  کـف  فـیلم های  تـخمی  یا  خـفن

یـکــ   امـین   بــود  و   هــزاران   د غـد غـه

ریــــش   او   نـــارنجی    پــر   کـبـکـبـه     

مــمــد   آمـار  لـویـی     دلــتـنـگــ    یــــــــــار 

غــــــم    زده   از   دوری   شـــهر   و  دیـــــار

احـــــــمد  آرام   و   مــتین  و   خـــوب    بــــود 

ا کـــــثـر  اوقـات  هـمچون  چـوب   بــــــود

مــــهدی   ابـیــانـه   دنــیــایـش   دو   چـــیـــز 

 خـــورد  و  خـواب  و  بـعد  آن  تـنـبـیه و خــیز

تـــرکــ   تـحـصـیـلـکـرده  عـبـد  الله   بـــــود 

شـب   جــزء   ارکـستـر  خـواب   شــاه   بـــود

ارشـــد   مـا   کـون گـشـاد   اول    پــــــویــا 

 جــــمـله ی  صـبـحـش   فـقـط  بـیـرون  آقـا

کاظم  کـشتی بلد  بـا  خـنده ای  بـر روی لب  

زوزه گرگ و سگ و کفتار میکرد حین شب

چهره دکتر خشی هنگام خنده دیدنی است

 خرخرش چون ناله خرسی ز زور گشنگی است

دکـتـر  ایـن  مـمـلکـت  دکـتر  مجید  لر تبار 

عـرعـر  خـر  می نـمود  هـمـچـون  الاغ  بـاردار

ابــراهـیـم  در  دکـتـرا   گـشــتـش   قــبـول 

جـانـشـیـنـش   از  پـایــیـن   آمــد    رســــــول

 ایــــن  رســول  هـر  روز  روی  تـکـرار  بـــود

غــیـر  چـرت  گـفـتـن  رســول  بـیـکار  بــود

عـبـد الـبـاسـط  یـار  پـیـنـگـ   پـنـگـ   خـودم 

در  ســکـوتـش   درس   اخــلاق   و  حـــکــم

مـــهـدی  و  بـهـزاد  و  هــادی   بـت  شــکن 

سـاکـت  و  آرام   و   کــم  حـرف   و   سـخـن

مـی رسـیـم   بــر   ســمـت  پــر  شـور  و   شـرر 

 ســـمـت   مـحـمـود   و    امـــیـر   پـــر   خـــبـر

الـبـتـه  حـرف  امـیر سـلطانی  جـز خالی  نـبـود

 ادعـایش  کون خر  را تـا  دهـن  پـاره  نـمود

حـــیـفه  از مــحـمـود   تــنـدی   بـگــذریـــم 

 لـااقـــل   بـایـد  بــه  یـادش    بـــهـخـوریـم

از علی و مصطفی هم می سـرایم من کمی

آن یکی مسئول هوش و دیگری هم آذری

ســیـد   هـادی   مـا   دو  تـایـــی   داشــــتـیـم 

 جــفـتـشـان  را  مـثـل  هم  دوست  داشـتیم

اولــــی  خــونـگـرم  و  خــوشــرو  و  صـــبــور 

دومـی در کونده بازی ماهر و تخس و شرور

مــوقــع   رقـاصـی   هـــادی   چـــون   ژلــــه 

 ســـوژه  می کـردش  خـشـی  رو   مـعـرکــه

مــمــد   اهـل  اصـفـهـان  نـصـف   جــهــان

 خــوش   کـلـام   و   بـا مـرام    و   مــهـربـان

کــــنـتـرل   کــیـفی    مـا   آقــا    ســــپـهـر 

هــر  و  کــرش   جــا  شـده   ایـنـجـای  شـعر

پــــــــوریــا   بـا   کـلـه   طــاس   خـــــودش

ریــــده  بــود   تـو  کل   عکسا  هـیـکـلش

در  هـــمـان   گـوشه  کــنـارا  شــاد  بــــود

 خــرس   پـشــمـالـوی   مـا   مــیـلـاد   بـــــود

مـا  شـهـیـد  هـمـت  یـکـی  هـم  داشـتـیـم 

 پــیـش   احــسـان   چــه   شــبـایـی   داشـتیم

بــهـروز   اون   مــــرد   غــیـور   تـرکــ    مـــا 

دژبــان   جـــو گــیـر   پــر   حــرف   و   صــــدا

از  جــــــلـو  هـای   نـظـامـــش   خـــنـده دار

از  جـــــــلـو   بـا   لـهـجـه ی   تــرکـی   تـبـار

بــهـروز  امــا  یـکــ  دل  پــر  مـهـر  داشـت

 ســـیـنـه ای  بــی  شـیـله  و  بـی  کـبر داشـت

شــــعـر   مـا   دیـــگـر  رســیـدش   بـه  عـلی 

ســـوژه   خـــنـده   کــه   بـودش   قـــنـبـلی

بــلـبــلـی  مـی زد   چــو  بــلـبــل   در  قــفس

 هــــر  و  کـــره   مـی نـمـود  در  هــر نـفس

مـــهـدی  رو  بـد  سـوژه  میـکـردش  عـلـی

 مــوقــع   بــازی   دهــن   مـی کـرد   کـجـی

ســیـد   قــاسـم   اهـل  پـیـچش  بود  و  گوز

شــیـمـیـایـی  در  شـب   و  پـیـچـش   بـه  روز

مــحـسـن  اهــل  ریــش  حــالـت  دار   بــــود

از مــــــرام   و   مـعـرفـت   سـر شــار   بــود

مــــحـسـن   و   یـکــ    بـیـنـی   زیــبـا   و   نــاز 

 اهـــل  شـرق  تـهـرون  و  دسـتـی  بـه  ســاز

عــدنـان  از  مـــردان  خـــونـگـرم   جـــنـوب 

غـــــم  زده   مـی شــد  بـه  هنگام  غـروب

خـــــاطـرات   دا   بــــرایــش   خــــــوانـدنــی

ایــن  کـتـاب   بـودش   بــرایـش   زنـدگــی

از  ســــعــیـدم   لا جـــــرم   یــادی    کــنــم 

مــــصـــرع   شـــعـــری  بـر  او  جاری  کـنـم

بـچـه  بـالا  ولـی  خـوش مـشـرب  و  بـی ادعـا 

منچ و مارپله می زد با محسن و محمود اینا

یـــــار   غــــار   او   ولــــی   مـسـعـود   بـــود

 جـیـک تـو جـیـک اون دو تـا مـشهود بــود

پـوکه های مـن بـرای بـچه ها شد خـاطـره

خـرخـر شـبـهای مـن رو خـط اعـصاب هـمه

اون یاشار سر کرده هرچی سگ زرد و شغال

گرچه قدقد مینمود اما خودش بودش چاقال

تــوی   آســایـشـگـه   مــا   دو    طــبــیــب      

هـــــر دو یـکـرنـگـ   و  صـمـیـمی  و  نجـیب

یـکــ   خـشـی  و  دیـگـری   دکـتـر  امـــیـــر 

اولـــی اهـل اراکــ   و   دومـی  اهـل  کـویـر

از  امـــــیـر  بـایـد  ســـرایـم  مــــن  زیــــــاد 

از  او  صــــد هـا خـاطــره  مـانـده  بـه  یــاد

یزدی پر شور و حال،یک کمی هم خایه مال 

اهل پیچش بود و چاق،پیچ میزد خیلی باحال

آیـه الـکـرسـی  او ، ذکـر  وقـت  خـواب  مـا

روز  مـا  میـشد  تمام ، بـا  مـنـاجات  و  دعـا

امــــــا   آرش  ،  ارشـــــد   واریــکــوســــل

اهـــل  شــعـر   و   شــاعـری   بــود  و  خــجــل

مـــــن   دگـــر   بـایــد   بـبـنـدم   ایـن  کـلام   

 مـــــوقــــع   رفـــتــن   رســیـده   از  نـظام

یـکـ    کـلام  ،  یـکـ   دوره  و  کـلـی   صــفـا 

خـاطراتش ماندگار ، در خاطر  و  اذهان  ما

روزگــاران   بـگـذرد  اما   بـمانــد   یـادگـار 

خـاطراتی  مـاندگار  از  آن  زمان  و  روزگـار

هـــر  کــجـا   رفـتـیـد   بـاشــیـد   بـهــتـریـن 

بـیـت  آخــر   گـریـه دار  اســت   و   غـــمـیـن

 یـــــاد  یـــاران  را  مــده   هـرگـز   بــه   بــاد 

مـــی رویـم   امــا  بـکـن   از   مـا   تـو   یــــاد

با مدعی مگویید، اسرار عشق و مستی
زیرا که طعم ساندیس، شهد است راستی راستی!

تا نگاه می‌کنی: وقت رفتن است

باز همان حکایت همیشگی!

پیش از آنکه باخبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر می‌شود

ای دریغ و و حسرت همیشگی!

ناگهان چقدر زود دیر می‌شود!

با عذر خواهی از دوستان عزیز به خاطر تاخیری که پیش اومد…

برای دریافت مجموعه اول عکس های پادگان اینجا کلیک کنید

برای دریافت مجموعه دوم عکس های پادگان اینجا کلیک کنید

برای دریافت مجموعه سوم عکس های پادگان اینجا کلیک کنید

برای دریافت مجموعه چهارم عکس های پادگان اینجا کلیک کنید

برای دریافت مجموعه پنجم عکس های پادگان اینجا کلیک کنید

توضیح: فعلا اون عکس هایی که به رمز نیاز دارن رو نذاشتم، منتظر بمونید

از تحصیل فارغ شدم بالاخره!

روز دوشنبه ۱۰ خرداد ۱۳۸۹ آیت الله موسوی اردبیلی در پایان درس خارج فقه خود درخصوص رحلت حضرت امام می گوید: متاسفانه در شرایط خوبی قرار نداریم. امام را بگونه ای مطرح می کنند که شایسته ایشان نیست. مردم که از نزدیک با امام و خُلقیات ایشان آشنا نبودند. من خاطره ای را بگویم، ما مسئولین قوا شبهای پنجشنبه می رفتیم خدمت امام. ایشان به ما گفته بود که حرفهای مهم تان را بعد از رفتن من جمع بندی کنید و احمد به من می گوید.

وی ادامه داد: یکی از همان شبها که خدمتشان رسیدیم امام فرمودند برخی از این آقایان که من می شناسمشان افراد متدین و خوبی هستند – منظورشان نهضت آزادی ایران و مرحوم مهندس مهدی بازرگان بود – باید رعایت حالشان بشود.

وی سپس به نقل از آیت الله خامنه ای می گویند: جناب آقای خامنه ای گفتند: آقا این ها روحانیت را قبول ندارند. امام فرمودند: اینطور نیست! روحانیت را قبول دارند، شماها را قبول ندارند.

آیت الله موسوی اردبیلی همچنین تصریح می کنند: آقای خامنه ای مجددا گفتند: آقا اینها شما را هم قبول ندارند! امام فرمودند: مرا قبول نداشته باشند، مگر من جزء اصول دین هستم!؟ عده ای مرا قبول دارند، و عده ای هم قبول ندارند. من که جزء اصول دین نیستم که لازم باشد همه مرا قبول داشته باشند

آیت الله موسوی اردبیلی افزود: من این مطالب امام را همان هفته در خطبه های نماز جمعه گفتم، البته با حذف نام افراد. بله آقایان امام این بود.  حال طوری امام را مطرح می کنند که جوان ها ی ما که آن زمان نبودند و امام را درک نکردند طور دیگری برداشت می کنند. آقا خیلی اوضاع فرق کرده است.  والسلام علیکم ورحمت الله وبرکاته

یه لحظه شک کردم نکنه واقعا تولدم امروز نیست، اما کارت ملیم می گه چرا، همین امروزه!

دو غریبه، دو تا قلب در به در

دو تا دل واپس این چشمای تر

دو تا اسم، دو خاطره، دو نقطه چین

دو تا دور افتاده ی تنهانشین…

آخر اون همه لبخند و سرود

چشم پر حسادت زمونه بود…

۷ سال …

هر چند تموم شدنش خیلی استرس داره اما

کاش زود تر تموم بشه!

عینا کپی پیست از به رنگ سینما:

ابتدا لازم به ذکر است که هر کشوری چنین اقدامی نمیکند! به طوریکه دروه قبل جام جهانی را فقط ۲۰ کشور همراه ایران پخش مستقیم داشتند و از کشورهای ۲۲گانه عربی هم فقط عربستان با پخش ۳ مسابقه تیم ملی خودش در این امر سهیم بود!

ولی جالب است بدانید که پخش مسابقات جام جهانی ۲۰۱۰ آفریقای جنوبی نزدیک به صد برابر ساخت سریالی همچون یوسف پیامبر(ع) هزینه در بر داشته است. هزینه ای بالغ بر هفت میلیون و چهارصد هزار دلار!

به قول ده نمکی در “کدام استقلال، کدام پیروزی” :

“فوتبال، گلادیاتور آپدیت شده است. فرقش اینه که اون وقتها برده ها با فقرا می جنگیدند تا اشراف کیف کنند. اما حالا لژیونرهای مایه دار می جنگند تا فقرا سرگرم بشوند. مثلا هنری چهارم میگه: فوتبال افیون مردم و مسابقه ای برای گذر از منطقه ی مرگ و سختی روحی اونهاست. اونوقتها یه گلادیاتور باید میمرد تا اون یکی زنده بمونه، اما امروز هر دوتاشون باید زنده باشند. بجنگند تا این بساط برقرار باشه و این سفره پهن باشه”